04.12

2018

Gezici

Zübeyde Yalçınkaya
Yaptığı sadece bir deneydi. Deneye göre insanın televizyon içinde yaşamasının mümkün olup olmadığıydı. Tuhaf ve bir o kadar zor olan deneyde kullanılacak kobayda yine deneyi yapan bilim adamından başkası değildi. Bu konu üzerinde yıllarca çalışan bilim adamı kendini televizyon içine ışınladı. İlk başta ışınlanırken ölüyor olduğunu düşündü ve karanlık bir ışın yolculuğundan sonra gözlerini televizyon dünyasında buldu. Önce çizgi dünyasında olduğunu gören adam gördüğü yaratıkların canlılığına hayret etti. Her şey o kadar gerçekti ki. Önce ağaçtan bir meyve koparıp yemek istedi. Fakat meyve toz tadıyordu. Bu yüzden onları tükürmeye başladı. Neyi tutmak istese avuçları içinde koca bir ışık yansıması olduğunu fark etti. Bu sırada çizgi film bitmiş ve kendini haberler içinde bulmuştu adam. Bir araba takla atmıştı ve o da tam bu sırada araba altında kalmıştı. Önce,
-Artık hayat bitti derken, birden arabanın altından çıktığını gördü. Kendi de araba gibi koca bir ışıktı ve olandan etkilenmemişti. Bu duruma şaşırmıştı. Daha sonra bir film içinde kendini bulan bilim adamı bu film içinde de ne yapacağının şaşkınlığını üzerinden atmadan bir kadınla karşılaştı. Kadın çok güzeldi. Ve bizimkisi ona orada hemen aşık oldu. Fakat bir şey vardı. O da bu dünyanın sanal oluşuydu. Kadınla dakikalarca bakışan adam birazdan olacakların farkında değildi. Arkasında kızın sevgilisi olan mafya babası tarafından vurulmuştu. Ve kendisinin bedeninden kırmızı bir su akıyordu. Kız ise ona üzgün gözlerle baksa da mafya babasının koluna girip oradan uzaklaştı. Bizimki bir müddet öyle kaldı ve vücudundan akanın bir ışık yansıması olduğunu anladı. Ve ayağa kalkıp yürüyerek kızın ardından yürüdü. Kızın ellerinden tuttu ve kendini tekrar normal dünyaya ışınladı. Fakat beklediği olmamıştı. Kız gerçek bir ışın olduğu için normal insanların dünyasına gelememişti. Bilim adamı bu duruma çok üzüldü. Ve kızı normal dünyada arama kararı aldı kendi kendine. Sonunda kızı buldu. Kızla göz göze geldiler. Kız adama,
- Sizi bir yerden tanıyor gibiyim ama çıkaramadım, dedi. Bizimki oracıkta kıza benimle evlenir misin, dese de. Kadın adama gülümsedi. Sonra mı? Sonra kızın arkasından bir ses geldi.
-Anne bu yabancı kim? Babam arabada seni bekliyor, dedi. Bilim adamı duruma üzüldü. Ve orayı arkasını dönerek terk edecekken, kız ona seslendi.
-Olur, dedi. Adam şaşırdı. Ona,
-Ama sen evlisin galiba dedi. Kız,
-O benim eski eşim, dedi. Adam,
-Peki, burada ne arıyor dedi. Kız,
-Ortak bir ürünümüz var, diyerek kızını gösterdi ve gülümsedi. Adam sevindi. Ve aşk böylece yine yolunu bulmuştu yaşamanın...


Zübeyde Yalçınkaya

Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
Şiirlerin ve denemelerin telif hakları ve sorumluluğu sahiplerine aittir. Siirkolik.com telif hakları yasasınca şiir teliflerine bağlı kalmayı taahhüt eder.
Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
Siirkolik Şiir Bildirimleri